Houthakken in Kosovo (2)

“Zo schatje, ik gaat ffkes houthakke hoor. Ben zo terug.” Na twee dagen een kwartier lang hout sprokkelen kan mijn imago niet meer stuk.

Het begon als vreselijk irritant werk. In films slaan gespierde mannen, met hun houthakkersbloesje, in één keer zo’n stuk hout in tweeën. Ik niet. Je moet eerst een paar keer rossen voordat je een scheur creëert in het blok. Wanneer je bijl in het stuk hout vastzit, ram je met dat stuk op een harde ondergrond. En na een paar keer splijt ie.

Houthakkerfilms
Wat ze er in de films niet bijzeggen: na elke slag moet je het blok hout weer rechtop zetten. En omdat ze niet zijn gemaakt om kapot te slaan, willen ze ook nog eens omvallen. Bovendien vriest het nooit in houthakkerfilms. Hier wel.

Maar oefening baart spreekwoordelijke kunst en zo lukt het mij na twee dagen om zonder spreekwoordelijke slag of stoot hout kapot te rammen. Soms lukt het zelfs in één keer! Stiekem kijk ik om me heen of niemand ’t toevallig op camera heeft staan. Nee.

Ondertussen noem ik me zelf ’the Lumberman’ en geef ik ook de cursus ‘houthakken voor beginners’ aan geïnteresseerde kaaskoppen. Slechts 22,50 euro per half uur (wel zelf hout meenemen). Groepen krijgen korting.

Bovenstaande foto komt helaas niet overeen met de werkelijkheid.